اگر دقيقا مفهوم واجب الوجود بودن تصور شود نامحدود بودن و امتناع محدوديت آن نيز به خوبي درک مي‏شود.واجب الوجود بالذات آن است که حقيقت او عين هستي است و مرکب از ماهيت و وجود نيست. ممکنات هم ماهياتي هستند که ذاتشان نسبت به وجود و عدم تساوي دارد و از همين رو براي آنکه وجود يابند بايد مفيض و علت هستي‌بخش آنها را ايجاد کند. برخلاف واجب که ماهيت ندارد و عين حقيقت هستي و وجود صرف و محض است وتمام کمالات هستي را به طور مطلق و بي نهايت داراست و هيچ محدوديتي را بر نمي‏تابد. زيرا نقص و محدوديت نيستي مي‏باشد و کمال عين وجود است و وجود عين کمال. پس اگر واجب الوجود کمالي را فاقد باشد وجودي رافاقد است و چگونه ممکن است چيزي عين وجود ذات حقيقي‏اش باشد و در عين حال چيزي از آن را فاقد باشد؟پس همين که فقدان و کاستي رخ داد نشانه آن است که وجود ذاتي او نبوده و در وجود که عين کمال است نيازمند به ديگري است.